เราได้หาข้อมูลคร่าว ๆ เกี่ยวกับเขาหลวง มาเป็นข้อมูลสำหรับนักเดินทางด้วย  ในดินแดนคาบสมุทรทางภาคใต้ของประเทศไทย ในจังหวัดนครศรีธรรมราช มีเทือกเขาสูงสลับซับซ้อนทอดตัวเป็นแนวยาว ในบริเวณนี้ส่วนที่เป็น “เทือกเขานครศรีธรรมราช” มี “อุทยานแห่งชาติเขาหลวง” เป็นมรดกทางธรรมชาติที่สำคัญที่สุด ประกอบด้วย “ยอดเขาหลวง” เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในภาคใต้ มีสภาพธรรมชาติที่สมบูรณ์และสวยงามที่สุดแห่งหนึ่งของภูมิภาคนี้ เป็นพื้นที่ต้นน้ำลำธารหลายสายที่ไหลหล่อเลี้ยงผืนแผ่นดินภาคใต้ตอนกลาง มีสถานที่รื่นรมย์สำหรับการพักผ่อนหย่อนใจ เช่น น้ำตก ภูเขา ยอดเขา ทิวทัศน์ และที่สำคัญมีคุณค่าอันแท้จริงที่จะอำนวยประโยชน์ต่อมนุษยชาติ คือ มีความหลากหลายทางชีวภาพที่สูงยิ่ง 

เขาหลวง ..เรายอมรับว่าเราได้ยินชื่อนี้มาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยคิดจะเดินทางไปทำความรู้จักเลยสักครั้ง แม้เราจะเติบโตมากับท้องนา ท้องไร่  แต่เราก็ยังคิดหนักสำหรับการใช้ชีวิตในป่า แต่เมื่อถูกท้าทาย สาวแมนอย่างเราจึงยอมไม่ได้ 

 หมู้บ้านคีรีวง เป็นจุดเริ่มต้นการเดินทางขึ้นเขาหลวง  เราและผองเพื่อนจึงมุ่งเดินทาง เพื่อให้ถึงหมู่บ้านก่อนค่ำ เพื่อหาที่พักเอาแรงก่อนออกเดินทางในตอนเช้า   เรามีโอกาสได้พูดคุยกับเชาวบ้าน จึงทราบว่าชาวคีรีวงเรียก เขาหลวง  ว่า “เขาใหญ่”    และเมื่อถามถึงการเดินขึ้นไปบนเขาหลวง ชาวบ้านหลายคนกับส่ายหน้าว่าไม่เคยขึ้นไปสักครั้ง “ไม่รู้จะไปทำไม ขึ้นไปแค่ทำสวนก็พอแล้ว”  สำหรับคนที่นี่การพาตัวเองขึ้นไปบนเขาหลวงไม่ได้นำมาซึ่งความใกล้ชิกมากไปกว่าการเห็นภูเขาลูกนี้อยู่ในสายตาทุกค่ำเช้า  

 เราเริ่มต้นเดินป่าบริเวณจุดรับซื้อผลไม้ ริมคลองปลายปง  โดยมีชาวคีรีวงร่วมเดินทางไปกับเราด้วยในฐานะผู้นำทาง  อากาศร้อนอบอ้าว เมื่อเข้าสู่ร่มแห่งเมฆฝนก่อนเดินข้าสู่เขตป่า   ล่วงเข้าบ่ายท้องฟ้าเริ่มมืด อากาศหนักหน่วง ทั้งเมฆกดทับลงบนภูเขาอีกฝาก  เราเดินเรียงแถวทิ้งระยะให้ห่างพอเห็นหลังไว ๆ ทางเดินที่เปียกแฉะ และชันขึ้นทีละน้อย  ระหว่างทางเราจะพบกล้วยไม้ป่าอย่างกล้วยไม้สิงโต เอื้องลีลา เมื่อขึ้นถึงสันเขา เราต้องไต่ลงไปข้างล่างอีกครั้ง  เราหยุดพักตรงที่เป็นตาน้ำ ก้อนหินเต็มไปด้วยมอส และพืชพรรณเล็ก ๆ อย่างดาวดิน  อากาศเริ่มเย็นลงเพราะระดับความสูงกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ  

ฝนเริ่มตกแล้ว เรารีบเดินเพื่อไปให้ถึงลานไทร ซึ่งเป็นจุดตั้งแคมป์ที่เหมาะเพราะใกล้แหล่งน้ำและมีที่ราบพอให้กางเต็นท์และผูกเปล  เราพักค้างคืนกันที่ลานไทร ขณะที่คนอื่นกำลังสาละวนกับการกางเต็นท์ เตรียมอาหาร ฉันมองไปโดยรอบเพื่อสูดอากาศและชื่นชมกับธรรมชาติโดยรอบ  ฝนตกทั้งคืนจนทำให้เราอดหวั่นใจไม่ได้ กลัวว่าแคมป์เราจะละลายหายไปกับน้ำป่า แต่เราก็ตื่นเช้ามาเห็นทุกอย่างอยู่ในสภาพเดิม  เราจึงทานอาหารเช้าง่าย ๆ พร้อมจิบกาแฟซองที่เตรียมมา ก่อนเก็บสัมภาระและเดินทางต่อ เรามองเห็นเขาหลวงสูงทะมึนอยู่ด้านหน้า  เริ่มก็เริ่มต้นเผชิญความสูงชันของสันไม้แดงเพื่อไปให้ถึงลาน ฮ

 สันไม้แดง เป็นทางขึ้นเขาที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด ทางโค้งข้างหน้าหลอกเราตลอดเวลาว่าจะถึงสันเขาในไม่ช้า คนนำทางบอกเราว่า นี่เป็นช่วงที่โหดที่สุดของการเดินขึ้นเขาหลวง ไม่มีที่ให้หยุดพัก เราต้องเหนี่ยวกิ่งไม้ไว้เพื่อหยุดหอบหายใจ ไม่ก็ยึดเอาก้อนหินใหญ่สำหรับเอนหลัง    ป่าดิบชื้นบนเขาไม่เปิดโอกาสให้แสงสว่างส่องมาถึง นานทีเดียวกว่าเราจะมาถึงลาน ฮ ที่ราบเล็ก ๆ ริมหน้าผา  เราวางสัมภาระแล้วเดินดิ่งลงไปยังหุบผามหาสดำ สักพักใหญ่จึงออกไปยืนอยู่บนผาน้ำตกกลางหุบเขาที่ฟากหนึ่งเต็มไปด้วยมหาสดำขึ้นปะปนกับต้นไม้อื่นราวกับป่าโบราณ

 เรากลับเข้าสู่ทางเดิมบนระดับความสูงนับพันเมตร  โอบล้อมด้วยป่าดิบเขาที่ส่งกระจายไอเย็นไปทั่ว   บ่ายจัดท้องฟ้าปลอดเมฆฝนเราก็ขึ้นไปถึงลาน ดร.ชวลิต เพื่อทานมื้อกลางวัน และได้มองเห็นพรรณไม้หายากนานาชนิดโดยรอบไม่ว่าจะเป็นบีโกเนีย สิงโตพู่ทอง ซึ่งเป็นกล้วยไม้ที่พบเห็นได้ยากพอ ๆ กับเอื้องสายเสริต

 ทางเดินทอดยาวชันขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อขึ้นไปสู่ป่าแคระบริเวณที่เรียกว่า จอมน้อง  ซึ่งเป็นจุดชมดวงอาทิตย์ขึ้นสูงเป็นรองก็แต่ยอดเขาหลวงเท่านั้น  ไกลออกไปเราจะมองเห็นหมู่บ้านคีรีวงอยู่ในวงล้อมของขุนเขาอย่างแท้จริง   

ในที่สุดเราก็เดินทางมาถึง ยอดเขาหลวง หรือที่คนที่นี่เรียกกันว่า จอมพี่   บนเขาหลวงมีที่ราบไม่มากให้ตั้งแคมป์  เราตั้งแคมป์กันที่นี่ กลางคืนอากาศเย็นมาก ๆ เพราะอยู่บนยอดเขา แม้ไออุ่นจากไฟก็แทบช่วยอะไรได้ไม่มาก   เราออกเดินทางจากเขาหลวงเกือบเที่ยงแล้ว เส้นทางลงนั้นชันมาก ทำเอาเราเกือบแย่  ดีที่ขากลับเราพักที่ลานไทรอีกคืน กว่าเราจะเดินทางมาถึงแคมป์ หนุ่ม ๆ ก็ตั้งแคมป์เตรียมอาหารไว้หมดแล้ว   เราก็นั่งกินข้าวที่หนุ่มทำอย่างสุดฝีมือ  งานนี้เราเลยสบาย กินเสร็จแล้วก็นอนพักเอาแรง ก่อนเดินทางโค้งสุดท้าย ลงสู่พื้นราบที่บ้านคีรีวงศ์

 การเดินทางครั้งนี้ของเรา ถือว่าคุ้มมาก สำหรับครั้งหนึ่งในชีวิต   ในความยากลำบาก เราได้มิตรภาพและความผูกพัน  เราได้สัมผัสธรรมชาติ และพบกับพรรณไม้นานาชนิดที่หาดูไม่ง่ายนัก  ถือเป็นอีกหนึ่งความทรงจำประทับใจในการเดินทางของเราเลย  เราตกลงนัดหมายกับเพื่อนว่า  เราจะกลับมาสร้างความทรงจำด้วยกันที่นี่ใหม่อีกครั้ง

 สำหรับการเดินทางรูปแบบนี้ คุณต้องเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการเดินป่าหนัก ๆ ระยะเวลา 3 วัน 2 คืน ต้องเตรียมอุปกรณ์สำคัญให้พร้อมด้วย จะทำให้การอยู่ป่ามีความสุขมากขึ้น  ที่ขาดไม่ได้เลยคือกล้องสองตาจะช่วยให้เรามองเห็นกล้วยไม้นานาชนิดบนคาคบสูงลิบลิ่วได้